ÖLÜ SALYANGOZ
her suçlu
vicdan ağacının gölgesinde
arar benzerini
umarsızlık toprağı
ölü salyangozlara yuvadır
etrafa saçılan döküntüler
bir geçmişi
bir insana
denkler mi?
her çöplüğe bir kuş gerek
gagası pisliğe batarken
midesi doyan
hani bir zamanlar özgürdünüz
yanan ateşe dokunacak kadar cesurdunuz
cehennem korkuluğuna asılan
her yüz kardeştir
dünyanın gözleri
neden hiç
ve
neden düşleriniz sabahı aydınlatmaz
dinle!
rüzgâr birazdan otlarını öpecek
doğa sevişmeye hazır
tüm saydamlığıyla
yeryüzü karnında büyüttüğü
su damlasını
dinginliğe verecek
iki ten arası
soğuklukta vurulan atlarım var
ayağım bin yerinden kırık
devriliyor yaşam üstüme
buz kütleleri gibi
ağır çok ağırsın…