Kimseye yanacak kadar küçük değil dertlerim.Onlarla huzurluyum.Benn kimseyi anlamak istemiyorum dedikçe takılıyorum.
Anlamak zorundayım.
Bu yüzden anlamamazlıktan geliyorum.
Bukowski okuyan bir adam uçmuştur zaten.Tanrıları bıraksam insanları bırakmak zorunda kalıcam.Ve ben onlarsız yapamıyorum.Onlar benim Ab-ı hayatım.Onlarla kendime yaklaşıyorum.Her gördugum,konustugum,okudugum gözde,sözde,özde benliğim var.
Birinde Aşk diğerinde ihtiras öbüründe zeka şunda hasret başka birinde nefret sağımdakinde umut solumdakinde isyan.Kibir,hased,hoşgörü.Hepsinde bir parçam var.Nasıl bana bırak dersin?
Sen beni anlıyabilirmisin @İbid?