Yine size bir itiraf şeysinde bulunayım hadi.
Ben zaman zaman üst katımızdaki komşu ablanın çocuklarına bakıyorum; kendi annesi veya kayınvalidesi hastalandığında. Neyse, yaklaşık 1 ay olacak. Yine benden rica etti abla, "Ayça 1 güncük bakar mısın?" diye. Kırmadık tabii, 'tamam' dedim.
Kızı markete götürücem. Bir şeyler almam lazım, hem eve ihtiyaç, hem çocuk bir şeyler istiyor felan. (Abisi kreşte o gittiğimiz saatlerde)
Markete girdik. Bayağı büyüktü. {İsim vermeyeyim, reklam olmasın.
} Ben normalde de alışverişe gidince kendimi kaybederim. Vardık işte, ben yine bayağı bi dalmışım. Çocuk elimi bıraktı, peşimden geliyor zannettiydim. Bende rahatım, kasaya gittim parayı ödedim hatta çıktım marketten. Mutluyum, alışveriş yaptım ya.
Eve varırken yarı yolda çocuk aklıma geldi. Poşetleri nasıl bırakmışım, nasıl koşmuşum hiç hatırlamıyorum.
Neyseki, bir şey olmamış. Kasiyerler almış seviyorlarmış filan da, aldım ve döndük eve.
