Her Jandarma arabası gördüğüm de o koca 1 yıl tekrar tekrar canlanıyor gözümde. Nankörmüşüz, körmüşüz. Ne güzel günlermiş insanların sana hiç bir şey yapmasan bile Kahraman gibi bakması. Uykusuz kaldığım gecelere sövüp dururdum şimdi yine sövüyorum ama bu sefer kıymetini bilmediğime sövüyorum. Özledim askerliği bağırışlar çağırışlar içinde uyumayı bile. Beğenmediğimiz yemek geldiğin de küfür ede ede dışarıdan yemek söylemeyi. O kadar burayı arayacaksınız diyen insanlara "hadi lan" deyip bilmişlik tasladığım zamanları hatırladıkça utanıyorum şimdi.

Askerliğin en güzelini bana bahşeden yüce rabbime tekrar tekrar şükürler olsun.