Ruhumun tutunduğu her dal koptu ve artık bu bedenin ayakta duruşu sadece bir yanılsamadır.
Ama derdim bu değil: hayallerimi gömeli çok oldu. Arzularıma ise kulak asmayı bıraktım.
Çünkü hayat, iyilerin göz yaşlarıyla ve mutluluğu hak etmeyenlerin sırıtışlarıyla dolu. Mühim değil..
Bir kaç güzel anı ve içten tebessümlerim oldu. Fazlasını umarak asıl, en büyük kötülüğü ben kendime yaptım.
Umut, lezzetli bir intihar olabiliyor. Güvenmek, insanı zayıf kılabiliyor.