yeteri kadar zor hayatları yaşarken..daha da zorlaştırmaya gerek yok
kimseyi dert edemem..yük edemem kendime

dokunmak suç teşkil ediyorsa bu dünyada biz zaten yemişiz müebbeti..
dokunduklarımız sokulduklarımız içlerine işlediklerimiz..müşteki sıfatıyla çıkıyorsa karşımıza
ve biz aslında gerçekten sevmişsek..ki sanık sanılanın aksine yalnızca tanıklık etmişsek birilerinin duygularına
oysa ki tüm iyi hal indirimlerini hak dahi ediyorken..bu denetimli serbestlik niye?
adaletin tecelli etmesini bekliyorken af edilmenin buruk sevinciyle..nasıl yaşayabiliriz yeni sevgileri
nasıl eskisi gibi olabilir..adalete güvenimiz tam diyebiliriz
sahip olduğumuz tek kalemi de kırmak için bu kadar istekliyken birileri..yeniden sevebilirmiyiz?