Kendimi çok güçlü yada yenilmez sandığım zamanları geride bıraktım.Bütün zayıflıklarımın farkındayım.
Eskiden; başkalarını anlamaya çalışırdım, aslında önce kendimi anlamaya başlamam gerektiğini yeni yeni anlıyorum.Gerçi bu kısmı da tartışılırda,kimseyle tartışacak kafada değilim.
Tuhaf bir anlam kargaşası benimki, dibine kadar boş vermişlikteyim.
Zaman zaman oluyor sonra geçiyor işte.
Ne kadar denesem de insanlara kırılmayı beceremiyorum, o bile yarım kalıyor.
Bütün kavgam kendimle keza kırgınlıklarımda öyle, sadece kendime...
Bir parça megalomani olma ihtimali çok yüksek.
Gerçi bunun da azı ya da çoğu var mı bilmiyorum ?
Bazen bildiğim şeyler konusunda da kendimi sorguluyorum.Cehaletin zirvesindeymişim gibi geliyor.
Sıcaktan sanırım havadaki nemde fazla kafama güneş geçmiş olma ihtimali çok yüksek.
Belki de uyuyunca geçer.