Ağaçlar,toprak bizim ciğerlerimiz nefesimiz.
Doğayı katledip beton yığınları yaptıkça felakete sürükleniyoruz.
Biz şimdilik idare ederiz ama ya çocuklarımız,torunlarımız.
Nasıl bir dünya bırakıyoruz böyle.
Birşeyler muhakak değişmeli.



Elinize sağlık.

İstanbul Beyoğlu’nda, İstiklal Caddesi’ni süsleyen dört yüzden fazla yetişkin ağaç, işyerlerinin önünü kapatıyor diyerek bir gecede ortadan kaldırılmıştı.

Ağaçtır bu, gölge verir, kuş konar, yaprak döker, serin tutar, havayı temizler, tozu emer. Zaten bunun için yaratılmış, yaşadığımız dünyaya bu amaçla konumlanmış. Ağzı yok, dili yok, üzerine yürüsen kaçacak yeri yok. Ateşe versen, atacağı çığlığı, duyacak kimse yok. Ama bu görevini yaptığı için yok edilmesi gereken bir düşman olarak görülmesi de ancak bizim gibi bir ülkeye mahsus olmalı!

Doğayı sevelim koruyalım.

düşünceleriniz için teşekkürler