Kendimi iyi hissetmediğimde kötüyüm diyecek kadar güçlü ve kendimi iyileştirecek kadar tecrübeliyim azizim...
Depresyonun başlangıç evresindeki kimsesizlikle , içimdeki yalnızlıkla boğuşuyorum. Anlatabilecek yada anlayabilecek kimsem yok.Öylesine kendimle baş başayım ve yine kendimle konuşuyorum.
Şimdi her şey çok anlamsız ve çok boş...
Birisi çıkıp seni anlıyorum dese ne değişecek ki ? Bazen sadece anlamak yetmez , hissetmekte gerekir.Bize hissedebilen insan lazım azizim...
Kahkahalar ardına sakladığım hüzünlerin, bende bıraktığı enkazla meşgulüm sadece...
Tuhaf bir tesadüf müdür bilinmez ne zaman bu ruh hallerine bürünsem etrafımda kimsenin kalmadığını görürüm.Bir, üç, beş, yedi kaçıncı kez oldu hatırlamıyorum. Tekil sayılarla ifade ediyorum çünkü bu durumla mücadele ettiğimde hep yalnız kalıyorum...
İnsan zor zamanlardan geçebilir çünkü zor zamanlar kişinin kendi sınavıdır ve bu zor zamanlarında etrafındakilerin nasıl davrandığı ise onların sınavı...
Ben alışkınım sıfırdan zirveye çıkmaya sonrada özgürce kendimi oradan aşağıya bırakıp en başa dönmeye...