Damla bile kendini tamamlayınca damlar demiş sevgili özdemir asaf. Demiş demesine de biz insanlar daha kendimiz olmayı tamamlamadan biz olacağımız insan arayışlarına kapılıyoruz. Ayşeyi fatmayla, fatmayı,falancayla unutmaya çalışıp yeni sayfalar açtığımızı düşünüyoruz.Ben boşuna demiyorum sevgi sevda olunca yürümeye başlar kalbin atışları diye...
Hem bu aceleye gelmeyecek konularda yaptığımız yanlışlar bir yana, insan olmayı öğrenebilmiş miyiz önce onu düşünsün o doğru kullanmayı beceremedğimiz beyinlerimiz. Satın aldığımız herhangi bir nesnede bulunan kullanım klavuzları gibi beynine yapışık bir kullanım klavuzumuz olsaydı keşke. Tanıdığımız yahut tanımadığımız insanlara nasıl davrandığımız düşünüyor muyuz tek başımıza kafamı dinliyorum tabirini gerçekleştiriyorken. Şahsen ben her sabah, birileri bana sende diğer insanlar gibi isyan etmek yerine ne yaptın ?sorusunu soracakmış gibi,her gün elimden geldiğince birilerine faydalı olmaya çalışıyorum.Sonuç mu ? Hiçbir konudan çıkarın olmadan sağladığın mutluluğu hiçbir duygu hissettirmiyor. O kadar...