9. Bölüm. / Meyhane.
Mete: Vay be, benim ortağım Ayaz aşk acısı çekiyo ha, öyle mi? Hem de Öykü yüzünden.
Ayaz: Adına ne dersen de, iyi değilim işte. (Çakır keyif halde.)
Mete: Gözümle görmesem şu haline inanmam ya. Yani sanki karşımda başka biri oturuyor.
Ayaz: Ben, kendimi iyi ifade edemiyorum sanırım. Uff ya keşke başka biri benim yerime yapsa şu işi.
Mete: Ayaz sen, sen şimdi bu kızdan ciddi misin ? Belkide Öykü sana böyle davrandığı için kendini kaptırmış olabilir misin?
Ayaz: Ben bilinçli bir adamım öyle kolay kolay kaptırmam kendimi kimseye.
Mete: Ortak, sen şuan bilinçli değilsin, ve kendini tamamen kaptırmışsın. Geçmiş olsun.
Ayaz: Biliyorum. Ben kimse için böyle olmamıştım. Onun için neler yaptığımı bir görsen , bir sürü hediye hazırladım ona. Öykü diğer kızlar gibi değil. Birşey var onda, olduğu gibi, sade. Uzun bir süre duygularımın yok olduğunu sanmıştım, uyuşmuştum sanki, meğer duygularım varmış. Beni heyecanlandırıyor, öfkelendiriyor, gülümsetiyor, canımı sıkıyor, hayat veriyor sanki, hepsini de aynı anda yapıyor. Ama ortaya öyle bir şey çıkıyor ki işte bu adı her neyse…aşk galiba. Ama bunun bir önemi yok ki, demek ki layık değilim ona, bana hiç güvenmiyor.