37. Bölüm

Baran: Ada! Ada! Ada dur, nereye gidiyosun ya?
Ada: Bırak! Hepinizden nefret ediyorum! Hepinizden kurtulmak istiyorum!
Baran: Ya tamam lan hepiniz gidin! Ayşe gitsin, sen git. O gitsin, bu gitsin! Hepiniz gidin! Nasıl olur, ne olur diye düşünmeden gidin! Ben yine arkanızdan bakarım. Babam gelirdi, bir iki gün kalırdı, arkasını döner giderdi, ben arkasından bakardım. Ayşe gitmeye kalktı arkasından baktım. Olmadı koştum. Şimdi siz de gidin, ben yine arkanızdan bakarım. Dönün sırtınızı gidin. Anana dön, kardeşlerine dön, herkese dön git. Ben zaten terkedilmeye alıştım. Baran'ı kimse düşünmez ben buna da alıştım. Baran bakar, Baran bekler, Baran özler... Hadi gidin lan şimdi, hepiniz gidin. Gitsenize!


*

Baran: Gitmiyor musun?
Ada: Baran bırak! Baran napıyosun bırak! Baraan bırak! Baran bırak!
Baran: Bak etrafına, hıı. Ne görüyosun? Gülleri mi? Burası bomboş tarlaydı, hatırlıyosun di mi? Kim yaptı? Ebru... Tanır mısın? Anan olur kendileri... Yanmış, yıkılmış evinize baksanıza, fıstık topluyodunuz hani.
Ada: Evet, sonra da amcan yakmıştı.
Baran: Evet yaktı. Ama anan naptı? gitti mi? Yok. Niye?
Ada: Kendal'a gıcık olsun diye.
Baran: Al işte kızım, senin kafan bu kadar çalışıyo. Bak Ada! Sana bi şey diyim mi. Aç kulağını beni iyi dinle. Ben günde yüz kez, bin kez içimden ne geçiriyorum biliyo musun? Ebru babamı elimden çalan kadın! İşte bunu geçiriyorum. Niye biliyo musun? Çünkü öyle şeyler yapıyo, öyle şeyler söylüyo ki onu sevmeye başlıyorum. Ama diyorum ki, Baran unutma! o senin babanı çaldı, seni de çalmasına izin verme! O senin düşmanın, saygı duy ama onu sevme! Görme diyorum ya, görme onu, dön sırtını git, dön! Ama Ada şunu unutma. Sen onun kızısın! Asla sırtını dönme!