İçimdeki kelebekleri öldürdünüz bayım! Oysa onlar yüreğimde ne de güzeldiler. Rengarenk… Üstelik ömürleri “biz”imle belirliydi. Nasıl da kıydınız tek tek. Gece kelebekler uçamaz mı sandınız? Elinizi uzatsan konmaz mı sandınız? Siz hep yanıldınız… Bilmez misiniz kelebekler sevgiyle yaşarlar. Neleri var neleri yoksa vuslat için harcarlar. Siz biraz da kendinizde kayboldunuz. Ömür dediğiniz bir nefes, siz o bir nefeste boğuldunuz. Tutsanız ellerimi ölür mü sanıyordunuz içimdeki kelebekler? Siz en çok sevmekten korktunuz… Siz bayım, benim yalancı baharım; beni erkenden kozamdan çıkardınız. Öyle sıcak gülümsediniz ki yaz sıcakları gibi. Beni bununla kandırdınız. Şimdilerde ben savruldum geceye. Lakin bayım siz yoktunuz…