Günlerden sükut…
Münzevi kelimeler…
Ağrılı ve sızılı…
Ölüme raptedilmiş sesim..
Yüreğim yaslanacak bir dağ bulana kadar bir kenara bıraktım yazmayı…
sessiz ve hecesiz kalmayı yeğledim.
Hiç gereği yokken hayatına giren insanlar..
Hiç gereği yokken karşına çıkarlar..
Hiç gereği yokken gününü haftanı ayını belkide yıllarını alırlar..
Hiç gereği yokken gece-gündüz aklından geçen her düşünceye bulaşırlar..
Hiç gereği yokken seni istemediğin kadar mutlu ederler..
Sonra da;
Hiç gereği yokken hayatından çıkıp giderler.
VaV