Bin bir türlü şey aynı anda geçiyor aklımdan, fark ediyorum ki kendimi sıkmışım ve bedenimdeki tüm ağrıların sebebi bundanmış. Daha önceleri gülüp geçtiğim şeyleri takar olduğumu fark ettiğimden beri kendime kızıyorum..kendime kızdıkça sevdiğim insanları üzüyorum, üzülüyorum. İnsanlardan insan olmaları dışında bir beklentim olmadı şimdiye kadar ama zaman geçtikçe insan sevdiği kişilerden bir şeyler bekliyor, umuyor "umma ki küsmeyesin demişler" bunu şu sıra o kadar çok kabullenmek istiyorum ki kelimeler yetersiz kalır anlatmaya.. Bütün bu hengamenin içinde bir de kafama öyle şeyleri takıyorum ki cidden içimi açsınlar ve bu ağırlığı çıkarsınlar istiyorum, fiziksel acıya razıyım. Bakalım kendime verdiğim bu savaştan galibiyetle mi çıkacağım yoksa..