İnsanlar doğar büyür ve ölürler bunu herkes bilir de gidince yanında hiçbirşeyin kalmayacağını bilmezler.
Şöyle bir teorim var, bu dünya'ya bizden kalan sadece ilişkilerimiz,
Kainat'la olan bağımız, davranışımız, milyarlarca insan gelmiş gitmiş ama onlardan bize kalan ne var?
Mahşer'de hesap defterinde dünyada 3-5 daire arsası varmış zenginmiş buralar ona verilir gibi bir muamele de olmayacağına göre...
O vakit tek torpil sevmek gibi geliyor, hani diyor ya Koca Yunus;
"Elif okuduk ötürü,
Pazar eyledik götürü;
Yaratılanı hoş gördük,
Yaratandan ötürü."

Mahlukatı sevmek için bir sebeb var, inanç olmazsa hiç bir amaç olmaz, Aşk olmazsa herşey eksik kalır,
Tamam kabul ediyorum sevmek ve aşk dediğin bizi bizden eden hazin bir durum, ama şu dünya da sevmekten öte herşey geçici bizden bize kalan sadece sevmek...
hâl böyle olunca biraz emek vermek şart gibime geliyor,

"N'olur ise ko ki olsun n'olusar
Tek gönül Mevlayı bulsun n'olusar

Aşk denizi gene taşmış kan akar
Aşık-ı biçare dalsın n'olusar

Bu denize düşen ölür dediler
Ölür ise ko ki ölsün n'olusar

Aşk gelicek cümle eksikler biter
Bitmez ise ko ki kalsın n'olusar

Akıbet şol göze toprak dolusar
Bir gün öndün, ko ki dolsun n'olusar

Dünyanın mansıplariyle izzetin
Yunus kodu alan alsın n'olusar"

diyen bizden yaklaşık 700 sene evvel bu dünya'da yaşamış Koca Yunus bu zamanda dahi bize birşeyler öğretiyorsa bu iş biraz sevmekle oluyor gibime geliyor.
Çıkarsız, yalansız, enaniyetsiz sadece sevmek adına sevmek hatta Allah için sevmek heba olup gider mi dersiniz?