Bize benzeyipte bizden olmayan kisiler gibi.....

Sevdiklerine karsi hassas olur insan.
Ne kadar kusuru olursa olsun bir sure sonra ya unutur ya gormezden gelir cunku deger verir guvenir gozunde mukemmeldir.
Ne kadar zit olursan ol o kisiye karsi anlamlandirdigin kadar ozellesir arandaki iliskin.

Belki yakin belki uzak.
..

Sonra bir gun farkedersin.
Olgunlasir bir daha pisersin.
Aslinda karsimizdaki kendimiz gibi gordugumuz degil de tamamen kafamizda yarattigimiz biri dersin.
Bu kez de uyum saglamaya calistigini cabaladigini hissedersin, bu da cok yorar seni ve sonunda bilirsin ki ayni degilsin.

Zaman ilerledikce oturtursun taslari.

Tutarli davranis ortak bir dil kalmaz.

Sevgi varken gosterilen naiflik yerini tahammulsuzluge nankorluge egoistlige birakir.

Hakaretini de yersin kufurunu de.

Ne anlamaya calisirsin, ne merak edersin.

Gozumuzde mukemmellestirdigimiz gonlumuzde yucelttigimiz insani dogru taniyamadigimizi farkedip silersin.

Ardindan biter.

Biz dedigin hic olur.

Ve gidersin...

Bak, selamet.

Sen sag, ben selamet.


Bir zamanlar sen de boyleydin degil mi?
Peki ya hangisiydin?