Kaderim ile anlastim bugün.Evet,evet tam da bugün.Fatalist biri oldugumu savunurdum bugüne kadar..ama degilmisim.Determinizmi savunmadigim icin.
Albert Camus gibi düsünürdüm ama benimsemezdim.
Hayatin anlamsizliginda anlam aramanim absurdlugu.Aramak ile katî anlamsizligin anlamsizligi ve vakit kaybi.
Hos bir yerlerde yara birakmis olabilir arayislar ama yasamak daha agir bastirdi.
Epikur kadar da hazirliksiz yasamak istemem dogrusu.Birseylere emek vermek gerekir.Iste tam da bu noktada kader ile istisare yaptim.
Dedim, tamam ben seni kabul ediyorum ama sen de beni kabul edeceksin.Sana renk katmama, bezememe izin ver dedim.Pek bir cevap gelmedi ama hiseder gibi oldum.Zaten cevap gelseydi adi Kader olmazdi.
Özür dilerim Kant ama tam anlami ile hic bir zaman a priori bir insan olamayacagim.
A posteriori tutumumu da bir yerlere sıkıştırmam lazim.
Daha ne kadar evrim gecirecegim onu da doga felsefesinde aramam lazim..
Ama bugünlük yeter bence.