O aslın da, ''Gurur İzmir'' olacak. İnsanlık dersi veren İzmir.
Tam beş gün önce İzmir sallandı. Hem de ne sallandı. Ölenler, enkaz altın da kalanlar, evsiz kalanlar. Şimdi ne yapacak bu insanlar dedim. Çok geçmeden oteller odalarını depremzedelere tesis etmeye başladılar. Helal olsun sana gavur İzmir dedim. Daha sonra hep birlikte Wİ Fİ şifremizi kaldırdık, dilediğiniz gibi kullanın diye. Restoranlar - cafeler gelin sabaha kadar sizinleyiz, sıcak çorba - çay ikram etmeye başladılar. Daha sonra çadırlar kuruldu etrafta yaşayan evler sıcak çay - çorba - yemekler yapıp götürüyor. Aman Allah'ım dedim, bu nasıl güzel birlik. Bir an da, İstanbul depremini hatırladım, sabahı Sabiha Gökçen Havaalanın da kaçışan insanları taksisine almak için 100 dolar istediğini. (Yıl 1999)
İzmir'in dağların da gerçekten de çiçek açar. Ben, gurur duyuyorum İzmir'imle.