Altın’dan topraktı sanki yer yüzü, ekinim...
Bir Azrail belasıdır ki sardı bütün
hasadı.. şimdi bakıyorum da ne sarılığı kaldı, ne de toprağı.. sanki zindan
bu yer-gök bana.. gülümsüyorum sana her sabah güneşin doğuşunda
ve ellerini tutup ağlıyorum her akşam gün batımında.. geçer diyorlar ama
yalan! Sadece alışıyor insan yokluğa.. ve sadece sürükleniyor büyük bir
boşlukta oradan oraya.. gözyaşlarımı yüreğime akıtırken bekliyorum,
Tanrım! Daha ne kadar var vuslata…
/ Batuhan Dedde