gecenın sessizliği içinde,
cam kenarında yaktığın sigaranın sesi,
ruzgarın, soğuğun yüzünü kesmesi,
en kucuk sesin de sesinin olması,
gecenın derinliğiyle birleşince sen,
ağır geliyor omuzlarıma, kaldıramayacağım yükte değildi aslında,
kahvenın karanlığı, kahveliği içinde bile baktığım da görebildiğimdin aslında,
ara da bir geliyorsun artık aklıma, hep gittiğin geldiğince aklıma
gecenın sessizliğiyle başbaşa kalırken ben, ne sen kalıyorsun ne de ben..
aslında hiç olmamışız, hiç'mişiz..
uzun zaman olmustu yazmayalı, birgün bile cok uzundu aslında
değerini kıymetını bilseydik, ne güzel yaşandı ve bitti...
sonu olmayan bir hikaye gibi
ne mutlu bitti, ne de mutsuz,
koskoca bir hiç'miş..
ben gelırken satır sonlarına,
ne senden ne de kendim bihaberim aslında..
o gecelerin sessizliğiyle kaybolmuşum..
gün işiğim, karanlığım..
karanlığım da belki hatırladığım kahverengi gözlerin...
sessiz, usulca sevmek, sevebilmekten öte çokta sevmeyın kimseyi,
bir yıldız gibi kayar gider avuclarınızdan,
kaybolur gecenin sisinde, kar'ında kahrında...
gece bendim, gün sen
ne batırabildik, ne de cıkartabildik ikimize de güneşleri var olsa o da..



23.03.2024 | 03.00

|K.K.D|

.C