Yeni Dünya

intihar süzüyorum gözlerinin cehenneminden

ölüme yakın durmuşluğumuzla
seviyoruz deniz kokan ağzımızı
cesede dönüşen morlukta
öpüyorum içinin yarısını

solan menekşe
misafir gelecekmiş görüntüsü verilen masada bir başınalık
kesilen fotoğraf
eşiğe takılıp geri dönen son sözler
ahhhh bunlar
nasıl ama nasıl da çürütüyor zamanı

işte ben bu çürümüşlükte
gökkuşağı doğuran siyah kadınların
sefilliğini ve çirkinliğini
gururla taşımasını
hayranlıkla izledim
fundalıklardaki saklı hazineyi bulmak
sandığınız kadar kolay değil

bakışarak uzun bir hikayeyi okumak
hele aynı hızla
noktası virgülüne aynı ses tonuyla
aynı sessizlikte
olmayan ağaçlara
yıldızlar saçarak

iki kere ismini söyleyince
uyanacaksın bu rüyadan
en kötüsü de artık bir gerçeğin olmadan yaşayacaksın
hepimizden ne bir eksik ne bir fazla

hoş geldin yeni dünya!