Buluttan bir damla yağmur düştü.

Bu damla denizin genişliğini görünce utandı:
” Şu deniz denilen yerde ben kim oluyorum? Eğer deniz buysa gerçekten ben hiçim ” dedi.

Damla,kendisini hor görünce sedefin biri onu koynuna alıp seve seve besledi.

Felek de onun işini öyle düzgün yürüttü ki, nihayet padişahlara yaraşan namlı bir inci oldu.

Hasılı bu yüceliği kurumsuz olmakla buldu;

Yokluk kapısını çaldığı için var oldu…