Bir zamanlar , o gökyüzündeki en parlak yıldızdı diye başlıyor hikayen. Hani o kahraman , gölgesi yeter.
Her gece uyumadan tavandaki oyuncak yıldızların en parlak olanını gösterip "Bak gökyüzündekinde de en parlak yıldız benim babam" diyorsun kardeşine usulca..
Ve o kayıp gittiğinde onu ondan diliyorsun..
Yıllar sonra o dileğin kabul olduğunda birşeyler hiç eskisi gibi değil , görüyorsun.
Çünkü ; sen küçük çocuk değilsin
O senin eski baban değil.
Yüzü gibi hüznü de birbirinize benzer.
Tüm gücünle ona destek olurken
Eksik birşey var bu yapbozda
Kaybolmuş bulamıyorsun.
Eksik yaşıyorsun.
Birer birer parçalarını kaybetmeye devam ederek.


..