Beş mesneviden oluşan takıma verilen ad. Sözcük Arapçada "beş" anlamındadır. Hamse terimi, 12. yüzyılda Genceli Nizamî'nin beş mesnevi yazıp kitabına "Penc Genç" (Beş Hazine) adını vermesinden sonra kullanılmaya başlanmıştır. Türk edebiyatında 14. yüzyıldan başlayarak hamseye yönelindiği görülür. Önce bir çeviri dönemi geçirilir ve Nizamî'nin mesnevileri Ahmedi, Şeyhi gibi şairlerce çevrilir. Mesnevi biçiminin gelişimiyle birlikte, Türk şairlerince hamse sahibi olmanın, varılacak en büyük sanatsal amaç olarak benimsendiği görülür. Mesnevilerin "şebebi telif" bölümünde bu amaç açıkça belirtilir. Ama hamseleri günümüze kadar gelen sanatçıların sayısı sadece altıdır. Hamse sahibi olduğu belirtildiği hâlde hiçbir mesnevisi bulunamamış şairler de vardır