Cevap: Truth is a pathless land
 

İnsanlar yaşlanıyordu, bunun ayrıcalığı yoktu ama yaşlanan insanların bir kısmı olgunlaşmış olarak, bir kısmı ise olgunlaşmadan ölüyordu. Bunun püf noktası ise bir insanın "Nasıl görünüyorum?" sorusundan, "Nasıl görüyorum?" aşamasına geçmesiydi.

Cevap: Truth is a pathless land
 

Cevap: Truth is a pathless land
 

Bu kusurlu dünyada her şey kusurluysa, kendi kusursuz kusurluluğu içinde en kusursuz olanıdır aşk.

Cevap: Truth is a pathless land
 

Aşk kusursuz hayat sürdüklerini düşünenler için kusursuzluğu ile Chaos yaratırken
Hayatı kusurlarla dolu kişiler ve o hayattaki kusurları bir nebzede unutmak için aşk çok yüzsüz ve rezil bir şekilde fahişe gibi kendini kullandırtmaktadır.
Kusursuzluğu nedeninden layiğide sahip çıkıyor layiği olmayanda.

Cevap: Truth is a pathless land
 

Cevap: Truth is a pathless land
 

Yalnızca bir gülümsemeydi, hepsi bu. Her şey düzelmiş değildi. Hiçbir şeyi düzeltmemişti. Belli belirsiz bir tebessüm. Minicik bir şey. Ormandaki bir yaprak; ansızın havalanan bir kuşun kıpırdattığı bir yaprak.
Ama kollarımı ardına kadar açıp onu kucaklayacağım. Bağrıma basacağım. Çünkü bahar gelince, karların tek tek, tane tane eridiğini biliyorum; belki de ilk kar tanesinin eriyişine tanık oldum.

Cevap: Truth is a pathless land
 

Yoksul küçükler genel olarak parklara giremezler; oysa düşünmek gerekir ki, çocuk olarak onların da çiçeklerde hakkı vardır.

Cevap: Truth is a pathless land
 

İki şeyi birden düşünmek zaaftır, usta. İnsan tek bir şeyi kuvvetle düşünmeyi öğrenmeli. Delilerin o zincirleri kıran kuvveti nereden gelir, bilir misin? Sabit bir tek fikir taşımalarından. Tarihin bütün büyük adamları bir tek fikrin ağrısıyla kıvranmışlar.

Cevap: Truth is a pathless land
 

Küstürmeyin insanları hayata.
Sonra her şeyden vazgeçiyorlar...
Bir dağ başında kalmayı, bir adada mahsur kalmayı, nerede bir yalnızlık varsa onu istiyorlar...
Küstürmeyin işte bazı insanları.

Cevap: Truth is a pathless land
 

Ben
daha ölümü düşünmüyorum.
Ben daha bir çocuk doğuracağım.
Hayat taşıyor içimden.
Kaynıyor kanım.
Yaşayacağım, ama çok, pek çok,
ama sen de beraber.
Ama ölüm de korkutmuyor beni.
Yalnız pek sevimsiz buluyorum
bizim cenaze şeklini.
Ben ölünceye kadar da
bu düzelir herhalde.