Cevap: Truth is a pathless land
 

Cevap: Truth is a pathless land
 

Ben çoktandır kalbimle değil de, kafamla yaşıyorum. Tutku ve davranışlarım ilgisizce ama merakla inceliyorum. İki insan var ben de, biri kelimenin tam anlamıyla yaşıyor, öteki ise onu yargılıyor.

Cevap: Truth is a pathless land
 

Problemlerinin aslında görmek istemediği şeyleri saklamak için kopardığı yaygaradan ibaret olduğunu ona nasıl anlatabilirdim? Saçma sapan düşünceler zihnini mantar gibi kaplıyor. Sonunda bütün bedenine yayılıp onu mahvedecek. Bugün giderken ona bu saçmalıklarla kendini kör etmezse neler görebileceğini sordum. Böylelikle ona kurtuluş yolunu gösterdim. Bunu yapabilecek mi? Cevaplarla yüzleşebilecek mi ?
Sanmıyorum.

Cevap: Truth is a pathless land
 

Bütün insanlar kuşkusuz, korkusuz, çıkar düşünmeden, düşmanlık geçirmeden içlerinden baksalar biribirilerine.

Cevap: Truth is a pathless land
 

..uykunun okyanusu ne kadar derin.

Sabah ne kadar uzak.

Cevap: Truth is a pathless land
 

Ortalıkta gözükmese de iyi olan bir insanın varlığı, görünür olan ama sadece iyilik taslayan pek çok insanın varlığından daha iyidir.

Cevap: Truth is a pathless land
 

Kız dün perişandı. Zavallı atı kırıp ocağa sokmuştu; evde herkes atı arıyor, o ise her an, her saat, buldular, bulacaklar korkusuyla yaşıyordu.

Korku, cezadan daha berbattır, çünkü ceza bellidir, ağır veya hafif; bilinmeyene, sınırlandırılmamışa kıyasla ceza, daha az ürkütür.

Cezanın ne olduğunu anlayınca kız rahatladı.

Ağlaması seni şaşırtmasın: gözyaşları şimdi dışarıya akıyor, daha önce içeride birikip kalmıştır. İçerdeki gözyaşları dışarı akandan daha fenadır.

Cevap: Truth is a pathless land
 

İnsanın yeni bir duygu tatmaksızın, günler, haftalar, aylar, hatta yıllar geçirdiği olur. Sonra, bir kapıyı bir kere açınca, ortaya çıkan boşluğa adeta bir çığ iner. Bir an hiçbir şeyiniz yoktur, bir sonraki an kabul edebileceğinizden fazlasına sahipsinizdir.

Cevap: Truth is a pathless land
 

Yanlış kişiler ve yanlış şeyler için kullanılırsa sevgi, tükenir… Tanımak için harcaya harcaya tükenmiş sevgileriniz kalır kalbinizde geriye.


Tanımaya ve kendini tanıtmaya çalışırken biriktirdiği tüm sevgiyi dağıtmış yürekler; boşalır, ıssızlaşır, sessizleşir…
Sebepsizce israf edilmiş sevgiler… Oysa en ufak parçası bile rastgele harcanamayacak kadar kıymetlidir.


Tanımak arzusuyla kalbinden bir şeyleri feda edersin, karşılığında da tanıdıkça sevmeyi beklersin. Bazen olmaz işte. Herkesin başına mutlaka gelir bu.


Hiçbirimiz daima doğru insanlarla karşılaşacak kadar şanslı değiliz sonuçta. Belki de bu sebeple bitmiyordur insanların yorgunluğu. Hiç kimsenin kendini anlatmak ve bir başkasını anlamak istememesinin nedeni de bu.


Bencillik denen şeyin de sebebi bu belki de. Kalplerde kalan son sevgiyi saklamak istemek kendine. Daha fazla savurmadan rüzgara, büyüttüğün sevgiyi avuçlarında tutma ihtiyacı…


Keşke kalplerimizde daha çok sevgiyle doğmuş olsaydık, böylece tanımadığımız hiç kimse, hiçbir şey kalmazdı. Anlardık o zaman birbirimizi, bize benzemese dahi saygı duyardık birbirimizin hayatlarına..


Oysa şimdilerde çok az sevgi kaldı insanların yüreklerinde. Onu da idareli kullanmak gerekiyor haliyle. Tanıyarak sevebilmeyi de öğrenmek gerekiyor bu nedenle.


Keşke hep “severek tanımak” ve “tanıdıkça sevebilmek” mümkün olsa ;özenle dağıtılmış , kıymetli sevgilerle…


Seversen Tanırsın

Cevap: Truth is a pathless land
 

Her şey doğru olabilir; hiçbir şeyin aslını öğrenmenin yolu yok. Her şey olası; öylesine çılgın bir dünyada yaşıyoruz ki, her şey olası.