Her insanda vardır muhakkak psikolojik dengesizlikler.Olmalıda, çünkı biz hayvanlar gibi kodlar üzerine "yaşayan" varliklar değiliz.Düşünüp konuşma dengesi veya dengesizliği her etnik grupta farklı,davranış ve algılarımız bu yöne doğrulmuş.
Bu ruhi dengesizlik yalnız "depresyon" veya
"Hoşnutsuzluk","yetinememe korkusu" gibi negatif bulgularda aranmamalı.
Aşırı "sevecen", "sirin görünme",herkesin isteğini yerine getirme arzusu,aman kimseyi kırmayayım gibi tavırlar,sevgi görememiş ve bu kaybı bu düşüncelerle telafi etme yansımasidır.

Ilki her ne kadar birşeye aşirı bağlılık beslendigi hald,karşilık görememiş ve bu depresyon haline burünmüşse ikinci seçenekte bunu gösterir.

Iletişim çok önemli.Bilhassa insanın kendi Egosu ile olan iletişimi.Monologlar yardımcı olabilir.Insan önce kendini tanıyacak sonra kendini bilecek.
Sokrat'ın motosunu:"kendini bil", ve Hz.Muhammed'in:"Kendini bilen Rabbini bilir",hadisini gerçek anlamda kavrayabilmek gerek. "Ilim ilim bilmektir ilim kendini bilmektir..."sözü, Yunus Emre'nin kendi egosu ile olan monoloğu, ve psikolojisi ile olan savaşın göstergesidir.
Mikrodan makroya bir yol çizersek,çevremizi tanır kendimizide bilmiş olabiliriz.
Tanıdık ve bilindik bize, aklımızıda kullanırsak, zarar vermez.

Amma ve lakin herkes Yunus kadar "aylak"
Muhammed kadar "seçilmiş" değil.Veya Sokrat kadar "gerçekci", "vurdumduymaz"da değil.

Sanırım asıl sorun,incir çekirdeğini dolduramayacak kadar küçük sorunlarla ruhumuzu meşkul etmek.
Bu modern toplumda insanların dar düdük ortamlarda yaşamak zorunda olduğu,ne kadarda özgür ve hür düşünceliyim deseler dahi onların hayatlarını dikte ettikleri birilerinin var olduğuna karşı kör olmaları,onları istemsiz ve bilinçsiz bir şekilde depresyona sürükler.
Charles Bukowski'nin dediği gibi:"...sefkata ihtiyacımız var."
Ve bu adamda depresif ve asosyal biriydi.Ama onun sisteme karşı diklenme çabaları şiirleri ile olmuştur.Ve benim açımdan çokta güzel yapmış.

Psikolojik dengesizlik yaşayan insan bana göre evet,yaratıcıdır.Ama bunu anlayabilmesi için kendisini tanıması gerek.
Buraya daha çok satırlar yazılabilir ama vaktim yok.Bende her "modern"i insan gibi bir takım,topluma "yarar" olan sorunmluları yerine getirmek zorundayım.Istesemde istemesemde.
Inanın en zor olan; toplum kavramında benliği bulmak ve onu mudafâ edebilmektir.Bu konuda başarısız olan birey,ruhen hasta olması kaçınılmazdır.


Edit;Van Gogh kulağıni değil kulak memesini kesmiştir.Aşırı derecede yaramaz ve asi bir çocuk,ve ailesinin yüz karasıydı.
Al burdan yak.