İdam mahkumlarını bilir misiniz? Umutsuzluğun canlı örnekleridir onlar. Hislerinden ölüm düşüncesiyle arındırılırlar. Dünyanın en sağlam iradeli insanı olsa, yatışır. O günü bekler. Ben de öyleydim. Bekledim, bekledim. Biri, beni içinde tutan o büyük parmaklıkları aralayıp elimden tuttu. Dışarı çıkardı. "Ölmeyeceksin" dedi. Çoktan vazgeçilen umutlarımı tekrar yeşertti.
"Yanındayım, beraber mutluluğa doğru yürüyeceğiz."
Elimden tutup yürüttüğü o yol, tekrar aynı zindana çıktı.
"Yürüyemeyeğim seninle" diyerek vurdu parmaklıkları üzerime.
İnsanın hayal kurması, umut etmesi güzel şey. Başka bir insanın kurdurduğu hayallerin ve aşıladığı ümidin elinden alınması ise acı verici.
Birini öldürüp, tekrar öldürmek gibi.