Literatürde oyun, çocukların en ciddi uğraşısı, işi olarak tanımlanmakta olduğunu vurgulayan Sayım, şu hatırlatmalarda bulunuyor.
“Bir çocuğu oyun oynarken izlediğimizde, hele ki çok keyif aldığı bir oyunsa, ne kadar konsantre olabildiğini gözleriz. Çocuklarımız bizimle oyun oynamak isterler ve bunu da genellikle dile getirirler. Bazı anne babalar oyun oynamayı sevmez, bu isteği reddeder ya da geçiştirir. Oysa ki çocuk, sana ihtiyacım var, seninle ilişki kurmak istiyorum, bu yolla ilişkimizi geliştirebiliriz demek istiyordur.
Bu nedenle aile oyun saatleri ve ayrıca çocukla bire bir zaman saatlerinde, ebeveynin çocuğu ile oyun oynamaya da yer vermesini istiyoruz ve biz de çalışmalarımızda oyunu hem bilgi toplama, hem de psikoterapinin içinde kullanıyoruz. Oyun oynamak ebeveynleri çocuklarının iç dünyasına götürüyor ve oradaki şifreleri çözmesine yardımcı da oluyor.”