tarumar.
“içimdeki meşaleleri yaktı.” dedim, sokağın zifiri karanlığında meyus olduğum o akşamda.
“ördüğüm saçlarımın arasında can kırıkları vardı, canımı kırdılar. öyle ki, kimseden sakınmadığım canımın parçalara ayrılışına isyan edemedim. adı konmuş her sokağın başında tökezledim, kaldırım taşlarının köşesine yazdım ilk şiirimi, çocukluğumun tozlu sehpalarında arsenik şişelerine doldurdum gözümden düşen ilk kirpiklerimi. bahçemdeki armeryaları kestiler önce, yere düşen portakalların üzerine bastılar, hurma ağaçlarının yapraklarını şakaklarıma batırdılar. siyah-beyaz bulutlar düştü yere, güneşim bile bulutsuz bir gökyüzünde saklanacak bir yer buldu kendine. ağzımı olur olmaz kulaklara geçirdiğim pejmürde geceleri anlatırken yakaladım, gözlerimiyse boş duvarlara feryat etmeden kapadım. ben bu zifiri karanlığın en keskin ucundan boğazımı kesecekken, yarası yarama tekabül eden bir el tuttu elimden. içimdeki meşaleleri yaktı, güneşin üzerindeki tozlu perdeyi araladı. siyah bulutları kalbinden çıkardığı sünger fırça ile beyaza boyadı. leğen kemiklerimin üzerinde kurumuş gül yapraklarını ufaladı, ‘vücudundan yanmış her bahçenin acısını kazıyacağım.’ dedi ve yaptı. sırtına gözlerini hiç kırpmayan şiirler yazarken buldum ellerimi ve gözlerim yazılamayan bir romanı birkaç kırpışta anlatmaya yetti. ne tarumar halim, ne ziyan günlerim kaldı geriye. artık mütemadiyen yanan bir mum ve üzerine eriyen damlalarım ben, bu zamanları atlatıp sırtını ikiye bölen düzlükte evimi kurabilsem.”