...






Her dokuduğum söze bin tokat düşer kitab-ı aruzda




Duygularımı derinlere iten, sevincimin azlığıydı




Kalemim savunmaya çekildi, düşüncelerim taarruzda





Mürekkebimi siyah yapan, sayfalarımın beyazlığıydı




Ayraç koydum her anıma, bir külfeti yaşamaya başladım




Besmele miktarınca inşirah duydum gecemin ayazında





Şu fakir ömrü, sonsuz hayatın zenginliğine bağışladım




Her ‘ah’ bir dua niyetiyle yükselir gönlümün avazında




Bir dağın sinesinde yankılansa vaveylam, yine az gelir





Yusuf kokan kuyulardan çıkardım yalnızlığımın demini




İçimde, müebbede mahkum özlemlere itiraz yükselir




Çatlar, ‘sessizlik’ isteyen emirle, arsızlığımın zemini






Heybeme nice hayaller sığdırdım, umutla döndüm ufkunda




Efsunlu cümlelerim yok benim; her harfin sonunda bir keder…




Çocuksu gülüşlerim kaldı, yorgun uçurtmaların ucunda





Makbere girince bedenim; ardımdan her satır bin ah eder