tenime sığınan çığlığın seyri
emiyor ayak izimi bugün
yüzüme renk vermiyor gölgeler
sanki güneşimi alıp kaçmış da
dolunayı gözlerimde boğmuşum

sen ellerimden koparılınca
hüznü yudumlar her tenha çocuk
pıhtılaşır da dokunaklı söz
direnişin sabahına tutulur sâlâ
seni sarsıntısından bilirim ayaklarımın

şimdi yalnız
iki sancı büyür göz uçlarımda
ateş(e) yağma olmuş
ölür ışığa çarpan kelebek

ne çok yüzü var fotoğrafların
bu rüya ne kadar yabancı bana

dolunay
uykulu yüzüne vurunca gece
yüzüm yağmur gibi
/ ellerim asi
süsleniyor bütün dar ağaçlarım
minaremden güvercinler kaçıyor
her kapımda aşk

anlatılsaydın
söyler miydim sana hiç
ihanetler kaçkını olduğumu

tezcanlı ürperişle geldin
camda kalmış ruhumun
sevinç lekesi
dur / ağlama şimdiden

göğsümü yarıp çıkacak
ağıt olacak
titrek dudağımda söz
susmayı dene bir

çehrene hayal tablomu astım
sendeleyen yağmuru
görmeliydin
yakamda yumuşak bir sürtünüştü aşk


Mehmet Şamil Baş