Toz toprak kokardı iç gömleğimizin ilmekli muskası.
Siyah dikiş ipliğinin pantolonuma bıraktığı,
yama izini kapamayacak kadar onurluyduk daha çocukluğumuzda.
Zamanı geçmiş iki gazete sayfası üzerine serilmiş
domates ekmekle geçiştirirdik öğle paydoslarımızı.
Kuru ayazda otobüs beklerken ellerimizde tuttuğumuz
defter kitap ağırlığınca büyüktü düşlerimiz.
Acıya sağır, hüzne kahırdık biz.
Mutluluğa aç, umuda gebeydik biz.
Biz biraz çocuktuk biraz da toz toprak.
Ama en çok Anadolu’yduk.

İsmail SARIGENE