Evden çıktım,
Sokakta hiç çocuk yoktu.
Şaşırdım.

Koşarak caddeye vardım bakındım.
Bir tane bile çocuk yoktu.

Ardından soluk soluğa bütün şehri gezdim,
Ama şehrin hiçbir yerinde çocuk yoktu.

Ödüm kopuyordu.
O korkuyla, kan ter içinde sana geldim,
Sesimi duyunca gülümseyerek yüzünü bana çevirdin.

İşte o an anladım,
Bu şehri güzel yapan bütün çocukların,
Senin gözlerinde saklandığını...
[Atakan Gülgar]