Bazen görmek yeterli oluyordu
uzaktan....konuşmasakta ben söylüyordum her seferinde...
aklımdakileri...duymuyordun...bilmiyordun...tanımı yordun...
ne mi istiyordum...belki de bir önemi yoktu...
Bukowski nin dediği gibi... insanları sevebilirsiniz
onları yeterince tanımıyorsanız....ben tanıyordum seni...
kendi cümlelerimle...anlamlandırmıştım mükemmeli...
senin için kalbimde..hep öznem olacan...bense bi nesneden ibaret...
sonuçta aynı cümlede kalacaz...
sen bu cümleyi bilmeden...