acıyla geçtiğim yoldan geçiyorsun
izlerime rastlıyorsun bıraktıklarıma
orada o yolda çekmiştim ruhumu patlatan fitili
benden savrulan parçalar kurusa da
izleri var hala yolun kenarında.

izini sür yolun acının ormanı büyütür insanı
vakit geniştir ufuk sandığından daha yakın
acıyla geçtiğim yoldan geçiyorsun
ustası olacaksın içine gerdiğin ttellerin
hangi sızıyla titrer içinde hangi sesle
büyük bir aşk hangi sesle ölür bileceksin.

ne zamandı bilmiyorum. yaşadıklarından sana
kalan tortu seni olduğun yere çakan olduğun
yerde fırtına koparan korku. kendi sarmalında
döndün döndün sanma ki daha dönmeyeceksin
kalsan da bir yer için aslında hep gidiyorsun.

şimdi acının ormanından geçiyorsun
her şey bir daha kanasa da
ne geçtiğin yola ne sana dokunabilirim ben
geç meleğim senin de şarkıarın olsun
içindeki telleri titreten.