Hayata Dokundukça Erimek

gümüşi yalnızlıklarımı
acının saf altınında nadasa bıraktım

kabına sığmayan korkuyu
düşüncemin en ıssız köşelerinde kelepçeledim
elimdeki kesik sızladı
KAÇ...
uzaklaşırken zamanın gözlerinde
kendine yaklaşırsın
buzdan heykel gibi
hayata dokundukça erirsin