Özlem




Özlem hep var olacaktır,
Seven iki kalp arası.
Özlem, tüm duygulardan pay alır kendine,
Uzaktan seslenir sessizliğin içine…
“özledin mi sen de, iyi misin?” diye sorup özlenene,
Cevabı bekler, yine kendi kendine…
Uzaktan gelir cevap “iyiyim ben de…”
Her özlem zihinde bir oyuk açar,
Kurşunun bedene vardığı gibi.
Kan akmaz bu varışta!
Akan, sadece zaman,
Özlemin katili zaman…
Soğuk bir yük gibi taşınır omuzda,
Her attığın adımda sallanan ve sırta çarpan…
Ağır, ağır olduğu kadar soğuk!
Soğuk, soğuk olduğu kadar yakan, acıtan!
Bu ateşin içinden ruha akan,
Ilık, ılık olduğu kadar sert bir can!
Özlediğin, gidip göremediğin değildir,
Gidip görmek istemen, özlem değildir…
Özlem, başka, çok başka bir şey gibi gelir…
Ben’in de, sen’in de ötesine geçer,
Özlem, özlediğine ulaşamaz olur,
Hüzünle bile dalga geçer…
Özlem..​