17 Ağustos





Derinden hissettiğimiz bir acının yıldönümü bugün.

17 ağustos günü tan ağarmadan yaşadığım şehre kilometrelerce uzakta yerin titremesiyle birlikte, insan oğlunun çaresizliği ve kendi elleriyle inşa ettikleri beton yığınlarının arasına sıkışmış kalmış vicdanlardı gördüğüm! Toz toprak ile inşa edilen binalarda hiçe sayılan insan ömrünün nasıl heba olduğunu ve bunun daha çok kazanma hırsı ile yapıldığını düşündükçe durmadan kanayan bir yara hasıl oldu ruhumda.O güne ait resimlere her baktığımda yaram daha çok kanar daha çok sızlar. Sızlamalıda esasında.Sızlamalı ki unutmamalı,unutturmamalı!

İlahi kudretin başta insan vicdanını güçlendirdiğini bildiğimiz ve bu minvalde bir yaşam biçimi oluşturduğumuz vakit depremin yada diğer doğal afetlerin yıkım şiddetinin azalacağına inandığımı söyleyebilirim.

Unutmamalı ki ;Asıl yıkım vicdani ve ahlaki değerlerini kaybetmiş bir toplumun düştüğü durumdur.

ogZ