Çıta sevimli küçük bir maymundu. Muz yemeyi de çok severdi. Ama bir kusuru vardı; daldan dala atlamasını daha öğrenememişti. Annesi ona :


- Aman Çıta sakın atlama yoksa düşersin! diye sıkı sıkı tembih ederdi.

Bir gün anne maymun hindistan cevizi aramaya çıktı. Bizim Çıta hiç boş durur mu? Hemen yaramazlığa başladı. Önce küçük bir dala tutundu. Sallandı sallandı... Tam hooop diye atlayacaktı ki ne oldu dersiniz? Tutunduğu dal koptu. Çıtacık pat diye yere düştü. Fakat karnı da öyle acıkmıştı ki sormayın. Hele ağaçta sallanan muzları gördükçe Çıta'nın ağzı iyice sulandı. Bir deneme daha diye düşündü. Sonra tırmandı; dala sıçradı. Heyecandan kalbi küt küt atıyordu. Karşıki dala atlayabilse muzlara erişecekti. Bir hamle yaptı. Hoooop! İşte oldu. Çıta bu kez başardı. Kendi kendini alkışlıyor sevinç çığlıkları atıyordu.

Şimdi muzları afiyetle yiyebilirdi. Dala oturdu. Muzu kopardı. Tam ağzına götürüyordu ki karşı ağaçtan annesinin sesi duyuldu:

- Sakın o muzlara dokunma!

Çıta suşüstü yakalanmıştı. Sözünü dinlemediği için annesi onu cezalandırdı.

- Sana iki gün muz yok! dedi.

Yine de yavrusunu aç bırakmadı. Yanında getirdiği hindistan cevizlerinden yedirdi.