Elektrik ve manyetik alanları ve bunların elektrik yükleri ve akımlarıyla olan etkileşimlerini inceleyen fizik dalı. Elektrikle manyetizma arasındaki ilişkiyi ilk kez Hans Christian Oersted gösterdi (1820). Michael Faraday manyetik alanda hareket eden yüklerin, alana ve akıma dik ve ikisinin çarpımına orantılı bir kuvvete maruz kaldıklarını (motor prensibi) pratikte uyguladı (1821) ve bir devreden geçen manyetik alan çizgilerinin sayısındaki değişimin devrede bununla orantılı bir elektrik alanı meydana getirdiğini (dinamo prensibi) gösterdi (1831). Bu etkinin daha küçük olmak üzere ters yönde de işlediğini öne süren J. C. Maxwell bundan, ışık hızıyla aynı hızda yayılan elektromanyetik dalgaların olabileceği sonucunu çıkardı (1862). H. R. Hertz'in bu tür dalgaları deneysel olarak oluşturmasıyla (1886) kanıtlanan elektromanyetik ışık kuramı, klasik fiziğin önemli bir başarısı oldu.