Düşen Uçakta Ateist Olmaz

Düşen Uçakta Ateist Olmaz

Bu lafı söyleyen birinde bariz bir ikiyüzlülük sezmiyor musunuz ? Hemen açıklayayım.

Doğruluk payı olabilir. Sonuçta nedeni genlerimize işleyen hayatta kalma içgüdüsü olabilir. Ama bir ateistin neden tanrıya dua edeceği değil anlatmak istediğim. Şimdi ben o ateistin yan koltuğunda ölmemek için dua edip terler döken teistten bahsetmek istiyorum.

Atıyorum ismi Kamil olsun. Şimdi bizim bu Kamil sonsuz yaşama inanıyor. O kadar çok inanıyor ki, aksi hiçbir şeyi olası bile görmüyor. Öldükten sonra cennete veya cehenneme gideceğinden emin, hatta diyelim ki saygın bir din adamı ve dininin gerektirdiği her şeyi hakkıyla yapmış.

Bu dünya geçici ve cennetteki güzelliklerin yarısı bile burda yok . Sonsuzluk boyunca cennette kalacak, inanılmaz bir ödül. Ama bizim cengaver Kamil bu ödülü elinin tersiyle itip dünyada kalmak istiyor hatta bunun için tanrısına yalvarıyor. İşte ben bunun nedenini sorgulamak istiyorum. Ateist örneğinde söylediğim gibi hayatta kalma içgüdüsü olabilir, sevdiklerini geride bırakma endişesi olabilir ama ben bunun altında daha derin bişeyler olduğunu düşünüyorum.

Sanki hiç kimse tüm kalbiyle Öldükten sonra yaşıyacağına inanmıyor, bir şekilde dünyaya sımsıkı sarılıyor gibi.

O halde:
"Düşen uçakta o cok sevdiği tanrısına kavuşmak isteyen kimse olmaz"