Cafer komadadır. Yanında ise karısı... Cafer'in gözleri nemli, kısık sesiyle karısına doğru bakar ve konuşmaya başlar:
'İlk işten kovulduğum zaman yanımda idin. İflas ettiğim gün oradaydın. Vurulduğum zaman ilk gözümü açtığımda seni gördüm. Trafik kazası geçirdiğimde hastanede hep baş ucumdaydın...'
Karısı takdir edilmenin mutluluğunda tabii...
'Şimdi komadayım yine baş ucumdasın... Sonunda anladım ama, çok geç oldu; yahu sen ne uğursuz karısın!