Şeyselleşme (reification) sözcüğü Almanca kökenlidir İngilizce değil. Marksist estetikçi Lukacs 1920’lerde şeyselleşmeyi kapitalist toplumun doğacı doğası nedeniyle sınıf bilincinin ortaya çıkışını imkansız kılan bir biçimde toplumsal ilişkilerin nesneleşmesi (‘nesnelleşmesi’ değil) olarak tanımlar.

Bu durumda sanat eseri de alınıp satılan bir dır manevi yanı yoktur. Aynı izlek üzerindeki Walter Benjamin’e göre ise fotoğraf gibi teknolojik olarak kezlerce çoğaltılabilen ürünler daha da şeyselleştiricidir.Fotoğraf şeyselleştirir.

Neden?

Çünkü güzelleştirme yaklaştırmadır güzele yabancılaştırıcıdır özellikle de fotoğrafınki özellikle de reklam fotoğrafınınki…Fotoğraf şeyselleştirmeyebilir.

Nasıl mı?Diane Arbus’un ‘New York Acuzeleri’ gibi… Bizim salya sümük çocukbumburuş ihtiyar sofrada yeri yıllar sonra gelen kadın fotoğraflarımız gibi değil… Fotoğraf şeyselleştirmeye çok yatkındır çünkü kitlesel üretimi giderek kolaylaştırılmaktadır popüler kültüre daima hitap eder (özellikle medyadaki kullanımı nedeniyle) görünen olan değildir vd…

Fotoğrafın şeyselleştirmesinden asla ve kata kaçınılamayacağını önesürenler vardır Susan Sontag ve Roland Barthes gibi…

Şeyselleştirme özü itibarıyla yaklaştırmadan çok ruhsuzlaştırmadır ‘libidosuzlaştırma’ da denebilir.

Nasıl ki Holywood filmlerindeki aşk ölüyse reklam fotoğraflarındaki güzellik de ölüdür. O nedenle karşı şeyselleştirme veya panzehir fotoğrafçının işe canını katmasıdır ki Diane Arbus öyle yapmıştır.

Alıntı