Siyahında gece sefası açmaz,
tütsüsü genzimi yakar bulutların;
ansızın alevlenir lambalar,
ayaklarım kaldırımlara takılır.

Gitmek zorundasın bilirim,
yanağımda dudak izlerin,
Hiç yoktan sarası tutar akşamın,
sessizlik köpürür, çılgınlaşır;
ağaçların altında kaybolurken gölgen,
avuçlarım bahçe demirlerinde kalır.

Ahmet Ümit