13 Şubat Günün Şiiri

O çocuk gönüllü yabancı kimdi
Kupkuru bir sargıydı da üstünde bozkır
Alnında iri bir zeytinin derinliği
Kayalardandı yüzü, sesinde
Sesinde rüzgarların oyuğu bir de
Kartallar birikimi.

O çocuk gönüllü yabancı kimdi.

Gözlerim buğulanmış cam arkaları gibi
Yani bir kır çiçeği kendini yoklardı önce
Doğayı tartardı sanki
Öyleydi. Anısı mühürlenmiş
Sıradan bir ikindinin düzlükleri eğdiği
Rüzgarların dinlendiği bir yer miydi neydi
Rüzgarların dinlendiği, mola verdiği.

Peki o çocuk gönüllü yabancı kimdi.

Kirazlar, aynalar, sular
Anlatmalıyım hepsini
Kirazlar, sular, aynalar
Anlatmalıyım kendimi
Yıllar yılı deniz kenarında yaşamış bir kızla
Hiç deniz görmemiş bir oğlanın karşılaşmasını
Anlatır gibi
Bir çeşit dilsizliği, bir çeşit beraberliği.

Peki O çocuk gönüllü yabancı kimdi.

İstemem anmak artık bu eşsiz görüntüyü
Rüzgarların inip kalkan göğsünü
O çocuk gönüllü yabancıyı bir de
Besbelli ödünç almış benden yüzünü.


Çıkardın mı su altındaki ölüyü
Çıkardık mı su altındaki ölüyü
Çıkarmadık mı su altındaki ölüyü
Çıkardıktı su altındaki ölüyü.

Geyiğin aynası büyü
Balığınki gökyüzü
Kirazlar, aynalar, sular...

-Edip Cansever