Bir şeyin dışına, süsleme, ya da koruma amacıyla, başka şeyden bir kat geçirmeye «kaplama» denir. Bu biçim kaplanmış şeyler de «kaplama» diye anılır, yapıldığı malzemeye göre ad alır:

Tahta kaplama, mermer kaplama, altın kaplama gibi. Kaplama tarihin eski çağlarından beri bilinmektedir. İtalyan mimarlığında tuğla duvarların üstü taşla kaplanırdı. Bugün bile, birçok yapıların, daha çok alt katlarında, tuğla duvarın üstü mermer levhalarla kaplanır.

Türk mimarlığında çini kaplamanın, kurşun kaplamanın geniş yeri vardır. Bütün camilerin iç duvarları, Selçuk ve Osman- lı mimarlığında, çiniyle kaplanırdı. Kaplamacılığın bu şekilde gelişmesi, süs resminin de gelişmesine, çiniciliğin güzel örnekler vermesine yol açtı. Kurşun kaplama ise hemen yalnız kubbelerle minare ve baca külahlarında kullanıldı. Dış duvarlarda, kesme taş kaplama yaygındı.

Ağaç kaplamalara gelince; bunlardan biri iç süslemede rutubete karşı duvarları ya yarıya kadar, ya da boydan boya enli ağaç levhalarla kaplamaktır ki buna «gömlek kaplama» (lambri) denir.

Ağaç kaplamaların bir cinsi de mobilyacılıkta kullanılan şekilde olur; bu, ağaç eşyanın daha güzel görünmesi için üzerine gayet ince, cila kabul eden, par- latılabilen, daha sağlam bir ağaçtan geçirilen kaplamadır. Bu yolda en çok ceviz kullanılır. Ancak, bu kaplama şekli, yapıştırmak için kullanılan maddenin cinsine’’ bağlı kaldığından, pek dayanıklı değildir, hele rutubette kabarıp kalkar. Bundan dolayı Türk mimarlığında, mobilyacılığında tercih edilme-miştir. Onun yerine, gömme, yani kakma usulü —o da, ufak parça eşyalarda— kullanılmıştır .

Topkapı Sarayı’ndaki Bağdat Köşkü, dış kaplama ve kakmacılığının güzel bir örneğidir. Değerli madenlerden altın ve gümüş kaplamalar da çok görülmüştür. Eskiden, daha ilkel usullerle altın «varak» (yaprak) la kaplanmış eşyalar vardı. Altın kaplama bugün daha çok galvanoplasti usulü ile yapılmaktadır

Alıntı