Göz retinasına düştüğünde görme duyumuna yol açan elektromanyetik ışınım. Işık, elektromanyetik tayfta 400 ile 700 nanometre arasındaki dar bir bölgeyi oluşturur. Işık terimi tayfın görünür bölgesinin dışında kalan dalga boyları için de kullanılır. Görünür ışığınkinden daha büyük enerjiye sahip olanlar morötesi, daha az enerjiye sahip olanlar da kızılötesi ışık olarak adlandırılır. Beyaz ışık, görünür tayfın bir karışımıdır. Kendileri ışık saçmayan cisimler, yansıttıkları ışıkla görünürler. Hiç ışık yansıtmayan cisimler siyah görünür. Işığın yapısı fizikçiler arasında uzun yıllar tartışma konusu olmuştur. Huygens dalga kuramını getirirken, Newton, ışığın parçacıklardan oluştuğunu düşünmekteydi. Young, girişim deneyleriyle dalga varsayımını öne çıkardı. Fresnel buna matematik bir temel kazandırdı. 20. yüzyıl başlarında Planck ve Einstein'ın kara cisim ışınımı ve fotoelektrik olayı açıklamalarıyla ışığın yapısı yeniden tartışma gündemine geldi. Bu kez ışığın kuvanta (foton) hâlinde enerji taşıdığı öne sürüldü. Günümüzde fizikçiler ışığı, hem dalga (optik olaylar), hem de kuvanta (kara cisim ışınımı, fotoelektrik yayınım gibi olaylar) yaklaşımıyla ele alırlar. Yeryüzünde güneş ışığı başlıca enerji kaynağını oluşturur. Fotosentez başta olmak üzere, birçok kimyasal tepkime ışıkla gerçekleşir. Fotosel kullanılarak ışık, elektriğe dönüştürülebilir. Aydınlatmaya yönelik ışık, fotometrinin konusunu oluşturur.