Kendine özgü kokusu, burnumda duman duman tüten sevgili annem. Nasıl oluyor da seni üzsem bile on dakika sürmüyor kızgınlığın. Öfke anlarında bile her an affedebileceğine dair ışıklar saçıyorsun gözlerinden. Sitem ederken sesinin tonunda affetmeye yatkın ipuçları veriyorsun.

Yaşıma inat senin küçük kızın olmaya bayılıyorum. Hayatımda olacak her şeyi önceden bilen, tembihleyen ve istenmeyen bir şey olduğunda da “ben demiştim” demeyen değerli varlığım benim.

Benimle ilgili en çok rüyayı sen görüyorsun biliyorum. En çok endişeyi sen taşıyorsun şüphesiz. Sen benim tanıştığım ilk dost, ilk insan, ilk patronsun. Öfkem, kırılganlığım, sevgim, kavgam, zaferim, mücadelem, sevincimsin. Özlemeyi bana öğreten, özlenmeyi en çok hak edensin.

Kaç yaşına gelirseniz gelin, kucağına oturabileceğiniz ve boynuna sarılırken dertleşebileceğiniz bir tek insan vardır. Bir bakışınızla olup biten her şeyi hisseden tek varlık. Çekmecesinden aşırdığınız yüzüğünü anneler günü hediyesi olarak verdiğinizde, ilk defa görmüş gibi sevinebilen ve bir pırlanta gibi özenle parmağına geçiren, sevecen bir tek kişi olabilir.

Aynısını alıp dursanız da çiçekleri vazoya özenle koyup gelen giden herkese gösteren mutluluk makinesidir. Karşılıksız sevginin tam anlamıyla kelime karşılığıdır. Dertlerimizin ilacı, huzur deposudur. Bütün üzüntüler üzerimize yağarken bir tek şemsiye açan olur bize, o da annemizdir. Bize verdiği sevgiyle bütün
dünyamızda çiçekler açar. Onu özlediğimiz anlarda dünyanın en yalnız insanı hissederiz kendimizi… Terliksiz gezmemize, yeleksiz dolaşmamıza en çok takan aile breyidir. Çok zaman kendi terliğini bize verir. Terlik sıcacıktır. Cennetin yamaçları gibi ılıktır. Terlik dedim de;

çok iyi nişancıdır anneler. Attığı terlik tam da kafamıza isabet eder. Hiç şaşırmaz rotasını. Bekli de bu darbeler bizi başka sarsıntılardan koruyacaktır. Artık kaç olursa olsun yaşınız yine de sizi gözünden dahi sakınan merhamet kaynağıdır. Gözüne girmek çok zordur, ama aslında onun gözünde hep bir tanesinizdir.

Kendisi rejimde olduğu halde ev ahalisine lezzetli yemekler hazırlayan en fedakâr ve en hamarat kişidir. Çok yağlı yaptığını ve pişirirken yanlış yöntemler kullandığını düşünürsüz ama hiçbir yemekte onun yaptığının lezzetini bulamazsınız. Sizde aynı onun gibi davranır, yemeğe yağı fazla koyarsınız. Yoğurt kaplarını onun gibi biriktirdiğinizi fark edince ona ne kadar benzediğinizi anlarsınız. Kızların büyüyünce benzemekten en çok korktukları kadındır oysa anneler. Zaman geçip gider, çizgileriniz aşağıya doğru çekilir ve siz ona benzemeye başlarsınız. Anneniz yalnızca tebessüm eder fakat hiç bunu hiç başınıza kakmaz.

Başka kim öpse geçer ki yaralarınız? Üfleyince annesi, kimin yanıkları soğumaz ki? Ne dizlerimde yaralar var artık, ne yamanması gereken kıyafetlerim. Ama sana her günde ve zamanda muhtacım anne. Mutlu olsam da mutsuz olsam da hemen paylaşmayı istediğim kişi sensin.

Hayatın zorluklarını ve acımasızlığını anlatmak hep sana düştü. Kızdığım sen değildin hiçbir zaman. Hatırlattığın zorluklardı aslındacanımı sıkan. Ama suratımı hep sana astım anne. Dikkat çektiğin gerçeklere öfkelenmiştim oysa. Sen bütün bunları da sabırla atlattın. Sevginle sevilmemeyi göze aldın. Merhametinle merhametsizliği satın aldın. Elde edeceğin sonuçları önemsemiştin zahir. Her zamanki gibi dayanıklı ve cefakârsın. Kırışan teninden, ağaran saçlarından, yorulan bedeninden ve her doğumda artan kilolarından ben de sorumluyum, biliyorum. Yaşlanan ve gün geçtikçe nurlanan yüzünden ve pamuk pamuk ellerinden öpüyorum. Bir mermer taşının soğukluğu henüz çarpmadan yüzüme… Varlığının şükrünü ödemekte zorlanıyorum. Allah uzun ve güzel ömürler versin sana.

Dünyanın bütün çiçekleri derilip sana gelse anlatamazlar sevgimi. Ve ben bütün küçük ev aletlerini alsam, sonra kırmızı kurdelelerle donatsam, yine de en güzel hediyeyi sana sunmuş olamam. Sana, seni anlamış bir olgunluk ve seni gönülden takdir eden bir tecrübe en mutlu
hediyemdir biliyorum.

Yüzündeki tebessümleri kilometrelerce uzaklıktan
görüyorum. Seni çok seviyorum. Seni en çok ben seviyorum.


Betül Şatır